Κάποια στιγμή στη Νέα Υόρκη υπήρξε ένας μεγάλος καλλιτέχνης (το όνομά του αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει) Αμερικάνος με Ιταλικές ρίζες, ο οποίος με το μεγάλο του ταλέντο κατόρθωσε μέσα από την «τέχνη» της επανάληψης να προσδιορίσει την έννοια της μοναδικότητας.
Με μία απλή αντιγραφή, κατόρθωσε να πουλάει κάτι που η αρχική του αξία ήταν 1 δολάριο και η μεταπώληση του; 100 δολάρια. Ζωγράφος; Σύγχρονος copy writer; Πολλά χρόνια μπροστά από πολλούς άλλους;
Ο συγκεκριμένος κύριος άρχισε να σχεδιάζει χαρτονομίσματα, τα οποία υπήρχαν στην αγορά και τα προωθούσε σε εκθέσεις σαν πίνακες ζωγραφικής. Υπήρξε μεγάλο κύμα ενθουσιασμού και κάθε Αμερικανός πολίτης αγόραζε τα έργα του 100 φορές πάνω από την αξία του.
Βέβαια για να πετύχεις κάτι τόσο δύσκολο χρειάζεται ταλέντο. Το ταλέντο είναι φαντασία το να μπορείς να χρησιμοποιείς τη φαντασία σου. Το ταλέντο είναι αυτό που κάνει τη διαφορά ενός Star. Το ταλέντο έχει διαβαθμίσεις, αλλά είναι αυτό που σε κάνει μοναδικό. Το ταλέντο υπάρχει και το ανακαλύπτεις. Δεν προστίθεται με κανένα τρόπο. Είναι έμφυτο. Υπάρχει μέσα σου. Γεννιέσαι με αυτό. Η αποθέωση του όμως έχει να κάνει με τη ζωή κάποιου, αλλά και τις παραστάσεις του.
Σε έναν ενδιαφέροντα άνθρωπο με μία ενδιαφέρουσα ζωή, το ταλέντο ανθεί. Επίσης το ταλέντο θέλει ευκαιρίες. Έχω γνωρίσει ανθρώπους των οποίων το ταλέντο χάθηκε επειδή δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να το αναδείξουν. Όπως επίσης έχω γνωρίσει ανθρώπους που δεν κατάφεραν να δείξουν το ταλέντο τους αλλά το «εγώ» τους. Και η χώρα στην οποία ζουν τους κατάστρεψε. Η μαγική λέξη. Η χώρα. Άρα για όλους μας η Ελλάδα. Η τέχνη στην Ελλάδα βρίσκεται σε μία «ευτυχία».
Ευτυχία είναι η νοσταλγία της επανάληψης. Και πάνω σε αυτό βασιζόμαστε αλλά δίχως φαντασία. Και το μεγαλύτερό μας κακό; …η μουσική! Όλοι τους πάνω στην ίδια διαδρομή. Της επανάληψης. Της άσχημης επανάληψης.
Στην Αμερική υπάρχει το εξής συμπέρασμα: σε κάθε πλυντήριο ενός Αμερικανού πολίτη υπάρχει ένα τέρας. Η εξήγηση; Μετά από κάθε πλύσιμο ρούχων έχουν διαπιστώσει ότι κάτι έχει χαθεί. Και υπεύθυνο; Είναι το τέρας των πλυντηρίων. Δεν θα τους χαλάσουμε τη σκέψη. Άλλωστε μας βοηθά να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα. Ποια είναι αυτά;
Όταν κάποια στιγμή οι περισσότεροι Έλληνες στιχουργοί, μουσικοί, θα έχουν σαν παράδειγμα τον Αμερικανό με Ιταλικές ρίζες, θα έχουμε και εμείς τη χαρά να ακούμε τα θαύματά τους. Υπάρχει βέβαια και η άλλη λογική. Όταν θα σταματήσουν οι Αμερικανοί να πιστεύουν ότι το ΤΕΡΑΣ ήταν ένας μύθος τότε θα σταματήσουμε και εμείς να ακούμε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου