Η Αργεντινή δεν ήταν τίποτε. Εσάς θα σας εξαφανίσουν…...

Ένα άρθρο γραμμένο από τον Δρα Mark Weisbrot, διακεκριμένου οικονομολόγου (Washington D.C.) που έζησε τα γεγονότα της Αργεντινής από κοντα

Ερώτηση: Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που θυμάμαι (και μʼ έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία «αδέσποτη» αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή(!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας.


Απάντηση: Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατʼ αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη.
Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο, μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση πλέον από κάτω προς τα πάνω και όχι αντιστρόφως. Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945. Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις, ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού.
Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερʼ ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα.
Η Κυβέρνησή που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρουν τα κλειδιά στους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. για να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή. Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000.
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με τη βία όπου κρίνει, την προσέλευση όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοι είναι αυτοί, και την εκδίκαση των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδος, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους. Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδος να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό με την επιθυμία την πλήρης υποταγή του καθώς και την εξαθλίωσή του οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ..Ν.Τ. μια χώρα σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία της στο χρέος. Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος για τους ανθρώπους, που όχι μόνον έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα την δράση της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.
Αυτά δεν είναι τα λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε και αυτά ενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού. Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.
Στην Αργεντινή με το που έλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες, στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη της Κυβέρνησης του αντίστοιχου Υπουργείου Οικονομικών.
Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας και με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχανε αναφέρει μόνον 27 θανάτους.
Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι, όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους, όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν, όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γιʼ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
Γι αυτό και εξάλλου η προ-μελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, μέχρι όπως μαρτυρείται και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομήχανους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες από ναρκωτικά νοθευμένα.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί.
Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας».
Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!!!
Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.
Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας. Σας κοροϊδεύουν, λεφτά και μάλιστα πάρα πολλά υπάρχουν.
Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντινοί μας θεωρούν σωτήρες.
Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε. Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν «θέλουμε τη χώρα μας πίσω»! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!
Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.
Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή.
Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι. Ακόμα και μεσήλικες, σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα «τρομοκράτες». Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.
Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατʼ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει 2 και χάνοντάς τους. Τον 3ο αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.
Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνές αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, το ευρώ θα καταρρεύσει βυθίζοντας σε τύπου Αργεντίνικης κρίσης όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. Γιατί δεν βοηθούν και γιατί έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της ακόμα και προς το παρόν ουδείς δεν μπορεί να δώσει εξήγηση.
Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.
Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γ. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!
Ο μεν πρ. Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄γύρο. Και ο κ. Ντ. Στρος Καν του ΔΝΤ θα επιθυμούσε σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ Ελλήνων.

Massive Attack - H άνοδος, η πτώση και η επάνοδος

Μπρίστολ, Αγγλία, 1983. Η χώρα βρίσκεται σε οικονομική ύφεση, η ανεργία αγγίζει σχεδόν τα 4 εκατομμύρια και το μέλλον κάθε άλλο παρά ευοίωνο φαντάζει για μια νεολαία που προσπαθεί να βρει προσωρινή διέξοδο από τα προβλήματα της καθημερινότητας στα dancefloors των clubs. Αρωγός της σε αυτή την προσπάθεια εκτόνωσης είναι τα πάρτι μιας καλλιτεχνικής κολεκτίβας που ακούει στο όνομα The Wild Bunch και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους DJs Grant Marshall (Daddy G) και Andrew Vowles (DJ Mushroom) και τον graffiti artist / MC Robert Del Naja (3D). Το τρίο φημίζεται για το εκλεπτυσμένο μουσικό του γούστο και όταν πέντε χρόνια αργότερα αποφασίζει να «κρεμάσει» τα ακουστικά του για να μεταλλαχθεί στο συγκρότημα των Massive Attack, θα μεταφέρει στις αποσκευές του επιρροές από διαφορετικά μουσικά είδη όπως η reggae, το R&B και το punk.
Έχοντας την υποστήριξη του ζεύγους Cameron McVie και Neneh Cherry, που πρόσφεραν μέχρι και το σπίτι τους για τις ανάγκες της ηχογράφησης του πρώτου άλμπουμ, οι Massive Attack κυκλοφορούν το Blue Lines το 1991 και κάνουν τον κόσμο να παραμιλά. Η μελαγχολική ερμηνεία της Shara Nelson στα Safe from harm και Daydreaming δεν είναι δυνατόν να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο και κομμάτια όπως τα One love και Five man army με τις συμμετοχές των Horace Andy και Tricky αρκούν για να ωθήσουν τις πωλήσεις των bongs στα ύψη. Ο δίσκος υμνείται από τους κριτικούς όλου του πλανήτη και γίνεται αποδεκτός με ενθουσιασμό από το κοινό, τόσο της pop όσο και της dance σκηνής, ενώ ακόμα και οι grunge τύποι που έχουν πάθει overdose από το Nevermind των Nirvana χαζεύουν για λίγο το μονοπλάνο video του Unfinished sympathy που παίζεται ασταμάτητα στο MTV. Ενδεικτικό της απήχησης που είχε το διπλά πλατινένιο στη Μεγάλη Βρετανία Blue Lines είναι η τελευταία φράση της κριτικής του NME: “How the fuck are they going to follow this one?”. Εύλογη απορία, αφού μέσα σε εννέα μόλις τραγούδια οι Massive Attack καταφέρνουν να παντρέψουν αριστοτεχνικά ’70s soul, hip hop, dub, reggae, breaks και samples, δημιουργώντας έναν καθαρά προσωπικό ήχο που ακόμα και σήμερα παραμένει αξεπέραστος. Το επαρχιακό Μπρίστολ αποκτά πλέον το δικό του soundtrack και μπαίνουν τα θεμέλια για ένα καινούργιο μουσικό ρεύμα που θα ονομαστεί μετέπειτα trip hop και θα επηρεάσει ένα πλήθος από ονόματα όπως αυτά των Portishead, Sneaker Pimps, UNKLE, Morcheeba, Radiohead, Gorillaz, Archive, Hooverphonic, Tricky, DJ Shadow και Bjork.

Με το blue lines οι Μassive Αttack πάντρεψαν αριστοτεχνικά ’70s soul, hip hop, dub, reggae, breaks και samples, δημιουργώντας έναν καθαρά προσωπικό ήχο που ακόμα και σήμερα παραμένει αξεπέραστος.

Παρά το ιδανικό ξεκίνημα, διαμάχες οικονομικής φύσεως οδηγούν τη Shara Nelson στην αποχώρησή της από την μπάντα προς αναζήτηση σόλο καριέρας, σημαίνοντας την έναρξη μιας παράδοσης που βρίσκει σχεδόν πάντα τους Massive Attack να αντιμετωπίζουν προβλήματα πριν από την κυκλοφορία ενός νέου δίσκου. «Η Shara έφυγε τη χειρότερη στιγμή για εμάς. Είναι αλήθεια, και φυσικά δεν μας άφησε ανεπηρέαστους. Ήταν όμως μια ευκαιρία για να μην επαναλάβουμε τη μουσική του Blue Lines. Η μουσική μας γίνεται λιγότερο soul και περισσότερο ηλεκτρονική», θα πει ο 3D, για να συμπληρώσει ο Daddy G: «δεν θέλαμε να πάρουμε μια τραγουδίστρια παρόμοια με τη Shara, καθώς ήταν η καλύτερη. Κι έτσι πήραμε την Tracey που πάντοτε αγαπούσαμε». Αλλαγή πλεύσης λοιπόν για τους πρωτεργάτες του trip hop που στρατολογούν την Tracey Thorn (Everything But The Girl) για να πλαισιώσει τους συνήθεις υπόπτους Horace Andy και Tricky με τη ζεστή φωνή της.
Το chill-out Protection κυκλοφορεί το 1994 και σημειώνει επίσης μεγάλη επιτυχία (πλατινένιο στη Μεγάλη Βρετανία) διατηρώντας σε υψηλά επίπεδα την υπόληψη της μπάντας στους διεθνείς μουσικούς κύκλους. Την παραγωγή του δίσκου μοιράζονται ο πρώην Wild Bunch Nellee Hooper (Soul II Soul) με τους DJ Mushroom και 3D, ενώ υπεύθυνος για τις ευφυείς ενορχηστρώσεις είναι ο βιρτουόζος πιανίστας Craig Armstrong. Την ίδια εποχή οι συντοπίτες Portishead κυκλοφορούν το Dummy που κινείται σε παρόμοιο μουσικό ύφος, για να ακολουθήσει το εξίσου επηρεασμένο σόλο ντεμπούτο του Tricky Maxinquaye ένα χρόνο αργότερα. Το Μπρίστολ πλέον προσελκύει τα βλέμματα της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας επάνω του και ανάγεται σε μουσική μητρόπολη του κόσμου, με την επίδραση των Massive Attack να είναι κάτι παραπάνω από καταλυτική. Ως επακόλουθο οι προτάσεις για συνεργασίες, συμμετοχές σε soundtracks και remixes πέφτουν βροχή, με πιο τρανταχτά τα ονόματα των U2, Garbage και Madonna.
Αντί όμως να απολαμβάνουν την επιτυχία τους, τα μέλη του συγκροτήματος συγκρούονται μεταξύ τους λόγω της νέας μουσικής κατεύθυνσης που επιθυμεί κατά κύριο λόγο ο Del Naja. Παραμερίζοντας εν μέρει τα soul, jazz και reggae στοιχεία του παρελθόντος, επιθυμεί να κάνει ένα βήμα μπροστά και να δημιουργήσει έναν πιο εσωστρεφή, πειραματικό και σκοτεινό ήχο, κάτι που βρίσκει εντελώς αντίθετο τον DJ Mushroom. Παρά τις όποιες διαφωνίες ο τρίτος δίσκος τελικά κυκλοφορεί το 1998 με το όνομα Mezzanine και καρφώνεται στην κορυφή των βρετανικών charts. Οι post-punk αναφορές, η κινηματογραφική ατμόσφαιρα, οι παραμορφωμένες κιθάρες και τα απόκοσμα φωνητικά σηματοδοτούν μια νέα στροφή στον ήχο των Massive Attack που αν και σαφώς λιγότερο εύπεπτος από τον αντίστοιχο του Protection, εντούτοις τυγχάνει καθολικής αποδοχής από τον μουσικό τύπο και εκτοξεύει τη δημοτικότητα της μπάντας στα ύψη. Δίκαια χαρακτηρίζεται ως το magnum opus των Massive Attack και αποτελεί μια από τις κυκλοφορίες που σημάδεψαν τα ’90s. Σπουδαίο ρόλο σε αυτό παίζει η αιθέρια συμμετοχή της πάλαι ποτέ Cocteau Twin Liz Fraser που αντικαθιστά επάξια την Tracy Thorn σε ρόλο guest vocalist. Highlights του δίσκου το Teardrop με το κλασικό πλέον videoclip ενός εμβρύου που τραγουδάει και το Angel, ένα κομμάτι σκοτεινότερο και από την κάπα του Bela Lugosi.

Όπως στο ποδόσφαιρο δεν φτάνει το βάρος της φανέλας για να κερδίσεις έναν αγώνα, έτσι και εδώ δεν αρκούν μόνο οι celebrity guests για να φτιάξεις έναν μεγαλειώδη δίσκο.

Προτού καταλαγιάσει ο θόρυβος που προκάλεσε το Mezzanine, οι εσωτερικές έριδες κορυφώνονται και τον Σεπτέμβριο του 1999 ο DJ Mushroom εξοστρακίζεται από την μπάντα. Το κενό του στην παραγωγή συμπληρώνει ο Neil Davidge, που λίγο αργότερα ακολουθεί τον 3D και τους Lupine Howl (πρώην μέλη των Spiritualized) στο στούντιο για να ξεκινήσουν τις ηχογραφήσεις του τέταρτου άλμπουμ. Αν και το αποτέλεσμα είναι άκαρπο, ο Daddy G δεν βλέπει με καλό μάτι τις διαφαινόμενες βλέψεις του 3D για μια ακόμα πιο πειραματική κατεύθυνση προς το ψυχεδελικό rock και αποχωρώντας σιωπηλά, τον αφήνει αποκλειστικά υπεύθυνο για την τύχη των Massive Attack. Ως αποτέλεσμα, το 100th Window που κυκλοφορεί καθυστερημένα το 2003 είναι στην πράξη ένα σόλο άλμπουμ  του Del Naja. Οι rock διαθέσεις έχουν τελικά εγκαταλειφθεί προς χάριν μιας επιστροφής στα χωράφια της σκοτεινής electronica, υποβοηθούμενης από τα φωνητικά της Sinead O’Connor. Ο δίσκος όμως ακούγεται περισσότερο ως προέκταση του Mezzanine παρά ως κάτι το καινούργιο, μια progressive ελεγεία διάρκειας 74 λεπτών που γίνεται κατά καιρούς επίπεδη και μονότονη. Για πολλούς έχει ξεκινήσει πλέον η πτώση των Massive Attack. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει το 100th Window να κατακτήσει ξανά την κορυφή στα charts της Βρετανίας, με πωλήσεις που ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο αντίτυπα παγκοσμίως.
Ακολουθεί μια διεθνής περιοδεία που βρίσκει τον Daddy G να επιστρέφει και μετά σιωπή. Με εξαίρεση την κυκλοφορία ενός soundtrack που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο (Danny The Dog, 2004) και της Best Of συλλογής Collected (2006), οι Massive Attack θα χρειαστούν επτά ολόκληρα χρόνια για να επιστρέψουν στο προσκήνιο της βρετανικής μουσικής. Ύστερα από αλλεπάλληλα sessions με καλλιτέχνες όπως η Liz Fraser, η Beth Orton, η Dot Allison, ο Terry Callier και ο Mike Patton που δεν είδαν ποτέ το φως της ημέρας, ο 3D και ο Daddy G ακολουθούν την προσφιλή τακτική των UNKLE και επιστρατεύουν μια πλειάδα από διάσημους φίλους τους για να δώσουν φωνή στο πέμπτο τους πόνημα ονόματι Heligoland. Το line-up κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο είναι: Damon Albarn, Tunde Adebimpe (TV On The Radio), Hope Sandoval (Mazzy Star), Guy Gurvey (Elbow), Martina Topley-Bird και φυσικά Horace Andy (λείπει ο Μάης από τη Σαρακοστή;). Αρκεί όμως αυτό για να αντέξει το Heligoland στην αναπόφευκτη σύγκριση με το αριστουργηματικό Third των Portishead; Κρίνοντας από το αδιάφορο Splitting The Atom, EP που λειτούργησε ως προάγγελος του νέου άλμπουμ, η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Η τελική κυκλοφορία του Heligoland έρχεται να επιβεβαιώσει τα παραπάνω, αποδεικνύοντας πως όπως στο ποδόσφαιρο δεν φτάνει το βάρος της φανέλας για να κερδίσεις έναν αγώνα, έτσι και εδώ δεν αρκούν μόνο οι celebrity guests για να φτιάξεις έναν μεγαλειώδη δίσκο. Το Heligoland μπορεί να είναι ένα αξιοπρεπές ατμοσφαιρικό άλμπουμ  που διατηρεί τον επιβλητικό, σκοτεινό ήχο του παρελθόντος αλλά δεν αγγίζει με τίποτα τα επίπεδα τελειότητας των προηγούμενων δουλειών των Massive Attack. Υπάρχουν φυσικά καλές στιγμές (Girl I love you, Paradise Circus, Splitting the atom, Atlas air, Babel) και είναι βέβαιο πως θα σκαρφαλώσει στα charts σημειώνοντας μεγάλες πωλήσεις, αλλά σίγουρα δεν έχει το εκτόπισμα ενός Mezzanine. Όπως και να ’χει, το γεγονός και μόνο πως οι βασιλιάδες του trip hop ξύπνησαν από τον παρατεταμένο λήθαργό τους αποτελεί μεγάλη είδηση, αρκεί βέβαια να μην περιμένουμε άλλα επτά χρόνια για να ξανακούσουμε νέα τους…

TRIVIA

·    Κατά τη διάρκεια του Πολέμου στον Περσικό Κόλπο τα βρετανικά ΜΜΕ άρχισαν να αποφεύγουν τη χρήση λέξεων που παρέπεμπαν σε έννοιες όπως η βία και ο πόλεμος, με αποτέλεσμα οι ανερχόμενοι τότε Massive Attack να αναγκαστούν να αλλάξουν προσωρινά το όνομά τους σε Massive.
·    Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας τους οι Massive Attack υπήρξαν κοινωνικά και πολιτικά ευαισθητοποιημένοι. Μέσω των συναυλιών και των συνεργασιών τους με άλλα συγκροτήματα και μη κυβερνητικούς οργανισμούς αγωνίστηκαν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τους πρόσφυγες, τους πολιτικούς κρατούμενους, το Παλαιστινιακό ζήτημα και εναντίον του πολέμου στο Ιράκ.
·    Το μονοπλάνο video του Unfinished sympathy έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλά άλλα μουσικά video, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το video του Bitter sweet symphony των Verve.
·    To 1995 κυκλοφόρησε το remix άλμπουμ No Protection, μια dub εκδοχή του Protection διά χειρός Mad Professor. Παρόμοια κατάληξη θα έχει και το νεότευκτο Heligoland, με τον Burial να ηγείται του project.
·    Οι post-punk επιρροές των Massive Attack φαίνονται στα τραγούδια Man next door και Superpredators, που περιέχουν samples από τα 10:15 Saturday night των Cure και Metal postcard των Siouxsie and the Banshees αντίστοιχα.
·    Οι Massive Attack έχουν καλές σχέσεις με τις ταινίες πορνό. Το video του Paradise circus περιλαμβάνει πλάνα από το πορνό του 1973 The Devil In Miss Jones, ενώ το κομμάτι Titan (συνεργασία του 3D με τον Liam Howlett των Prodigy) βρίσκεται στο soundtrack ενός άλλου φιλμ ακατάλληλου διά ανηλίκους, του The Uranus Experiment II, που κατέχει τα πρωτεία της πρώτης ταινίας με σκηνές σεξ γυρισμένες σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας.
·    Εκτός από το Titan ο 3D συνεργάστηκε ξανά με τον Liam Howlett στο No souvenirs, ένα τραγούδι που αρχικά προοριζόταν για το soundtrack της ταινίας The Beach, αλλά παραμένει ακυκλοφόρητο και αποτελεί ένα είδος Holy Grail για τους οπαδούς της μπάντας με το μυρμήγκι.
·    Το 1996 οι Massive Attack ανακηρύχθηκαν Best British Dance Act στα BRIT Awards, ενώ ο δίσκος Mezzanine ήταν υποψήφιος για το Mercury Award το 1998. Τελικά κέρδισε το Q Award for Best Άλμπουμ, με το Teardrop να παίρνει το βραβείο καλύτερου video στα MTV Music Awards του 1998. Το ίδιο κομμάτι αποτελεί το μουσικό θέμα της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς House.
·    Τα Blue Lines και Mezzanine συγκαταλέγονται στα 500 καλύτερα άλμπουμ  όλων των εποχών σύμφωνα με το μουσικό περιοδικό Rolling Stone.
·    Ο 3D σχεδίασε το εξώφυλλο του Heligoland και ήταν υπεύθυνος για το artwork στα τέσσερα τελευταία άλμπουμ των UNKLE.
·    Ο 3D συνυπέγραψε το τραγούδι Manchild της Neneh Cherry που βρέθηκε στο Top 5 των βρετανικών charts το 1989.
·    Από το 1995 μέχρι το 2003 οι Massive Attack διατηρούσαν το label Melankolic, με στόχο να αποτελέσει προπύργιο του trip hop ήχου του Μπρίστολ. Στις τάξεις του συμπεριλαμβάνονταν ονόματα-συνεχιστές όπως αυτά των Alpha, Craig Armstrong, Horace Andy και Day One.

 

 
(Pop+Rock Mag)

TRACK OF THE DAY:Trentemøller: ... Even Though You're With Another Girl

http://www.youtube.com/watch?v=rVWh1k4DCXg

TRACK OF THE DAY:Burial - Archangel

http://www.youtube.com/watch?v=DXMW0MHf9pQ

- 03:45:27.........

Track of the day : Tonkproject - Forever (Ingi Remix)

Track of the day:

ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΖΕΙ....

Κάποια στιγμή στη Νέα Υόρκη υπήρξε ένας μεγάλος καλλιτέχνης (το όνομά του αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει) Αμερικάνος με Ιταλικές ρίζες, ο οποίος με το μεγάλο του ταλέντο κατόρθωσε μέσα από την «τέχνη» της επανάληψης να προσδιορίσει την έννοια της μοναδικότητας.

Με μία απλή αντιγραφή, κατόρθωσε να πουλάει κάτι που η αρχική του αξία ήταν 1 δολάριο και η μεταπώληση του; 100 δολάρια. Ζωγράφος; Σύγχρονος copy writer; Πολλά χρόνια μπροστά από πολλούς άλλους;

Ο συγκεκριμένος κύριος άρχισε να σχεδιάζει χαρτονομίσματα, τα οποία υπήρχαν στην αγορά και τα προωθούσε σε εκθέσεις σαν πίνακες ζωγραφικής. Υπήρξε μεγάλο κύμα ενθουσιασμού και κάθε Αμερικανός πολίτης αγόραζε τα έργα του 100 φορές πάνω από την αξία του.

Βέβαια για να πετύχεις κάτι τόσο δύσκολο χρειάζεται ταλέντο. Το ταλέντο είναι φαντασία  το να μπορείς να χρησιμοποιείς τη φαντασία σου. Το ταλέντο είναι αυτό που κάνει τη διαφορά ενός Star. Το ταλέντο έχει διαβαθμίσεις, αλλά είναι αυτό που σε κάνει μοναδικό. Το ταλέντο υπάρχει και το ανακαλύπτεις. Δεν προστίθεται με κανένα τρόπο. Είναι έμφυτο. Υπάρχει μέσα σου. Γεννιέσαι με αυτό. Η αποθέωση του όμως έχει να κάνει με τη ζωή κάποιου, αλλά και τις παραστάσεις του.

Σε έναν ενδιαφέροντα άνθρωπο με μία ενδιαφέρουσα ζωή, το ταλέντο ανθεί. Επίσης το ταλέντο θέλει ευκαιρίες. Έχω γνωρίσει ανθρώπους των οποίων το ταλέντο χάθηκε επειδή δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να το αναδείξουν. Όπως επίσης έχω γνωρίσει ανθρώπους που δεν κατάφεραν να δείξουν το ταλέντο τους αλλά το «εγώ» τους. Και η χώρα στην οποία ζουν τους κατάστρεψε. Η μαγική λέξη. Η χώρα. Άρα για όλους μας η Ελλάδα. Η τέχνη στην Ελλάδα βρίσκεται σε μία «ευτυχία».

Ευτυχία είναι η νοσταλγία της επανάληψης. Και πάνω σε αυτό βασιζόμαστε αλλά δίχως φαντασία. Και το μεγαλύτερό μας κακό; …η μουσική! Όλοι τους πάνω στην ίδια διαδρομή. Της επανάληψης. Της άσχημης επανάληψης.

Στην Αμερική υπάρχει το εξής συμπέρασμα: σε κάθε πλυντήριο ενός Αμερικανού πολίτη υπάρχει ένα τέρας. Η εξήγηση; Μετά από κάθε πλύσιμο ρούχων έχουν διαπιστώσει ότι κάτι έχει χαθεί. Και υπεύθυνο; Είναι το τέρας των πλυντηρίων. Δεν θα τους χαλάσουμε τη σκέψη. Άλλωστε μας βοηθά να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα. Ποια είναι αυτά;

Όταν κάποια στιγμή οι περισσότεροι Έλληνες στιχουργοί, μουσικοί, θα έχουν σαν παράδειγμα τον Αμερικανό με Ιταλικές ρίζες, θα έχουμε και εμείς τη χαρά να ακούμε τα θαύματά τους. Υπάρχει βέβαια και η άλλη λογική. Όταν θα σταματήσουν οι Αμερικανοί να πιστεύουν ότι το ΤΕΡΑΣ ήταν ένας μύθος τότε θα σταματήσουμε και εμείς να ακούμε…